متن : و طلاق الأخرس بالإشارة المفهمة له ، و إلقاء القناع على رأسها ليكون قرينة على وجوب سترها منه و الموجود في كلام الأصحاب الإشارة خاصة ، و في الرواية إلقاء القناع فجمع المصنف بينهما و هو أقوى دلالة . و الظاهر أن إلقاء القناع من جملة الإشارات و يكفي منها ما دل على قصده الطلاق كما يقع غيره من العقود ، و الإيقاعات ، و الدعاوي ، و الأقارير . شرح فارسى : مرحوم مصنّف مىفرماين : طلاق دادن شخص لال به اين است كه اشاره كرده و چادر يا پوششى ديگر بر سر زن بياندازد . شارح ( ره ) مىفرماين : انداختن پوشش بر سر زن قرينه است بر وجوب ستر و پوشاندن زن خودش را از وى اين كنايه است از حصول فراق و جدائى بين آنها . در كلام اصحاب تنها اشاره ذكر شده و نامى از [ القاء قناع ] نيست و در روايت به عكس ، فقط از [ القاء قناع ] نامبرده شده و اسمى از اشاره نمىباشد لذا مرحوم مصنّف بين روايت و كلام اصحاب جمع نموده و هردو را به عنوان طلاق ذكر فرموده است و از نظر ما اقوى چنين است چه آنكه جمع بين هردو از نظر دلالت بر طلاق اقوى از اكتفاء بر يكى مىباشد . سپس مىفرماين : ظاهرا [ القاء قناع ] از جمله اشارات و مصاديق آن مىباشد و از اشارات تنها فردى كه بر قصد طلاق دلالت كند كفايت مىنمايد چنانچه